علی پیروزمند

فارغ از همه ایراداتِ پایتخت، آنچه همیشه برایم آزاردهنده بود، کیفیت پایین خرمای بازارهای تهران بود. این مسئله، مرا در سال‌های پایانی دهه ۹۰ (درست در بحبوحه‌ی کرونا) مجاب کرد تا یک پروژه شخصی را کلید بزنم؛ پروژه‌ای که بعدها «استک» نام گرفت.

همه این سال‌ها دویدن در صنعت خرما به من ثابت کرد که اغلب، مشکل از معیوب بودنِ محصول روی درخت نبوده است. بهترین بارِ جنوب هم اگر در مسیر انتقال به درستی مدیریت نشود و در انبارداریِ پس از لجستیک آسیب ببیند، در کمتر از چند روز به یک ضایعاتِ گران‌قیمت تبدیل می‌شود.

هم‌اکنون وظیفه‌ی من چرخاندنِ چرخِ استک روی همین مرز باریک است. البته افق دیدِ ما بسیار دورتر از تهران رفته و حالا مجموعه به کشورهایی با چند هزار کیلومتر فاصله چشم دوخته است؛ اما هدف همچنان همان است. از لحظه‌ای که محصول وارد خطوط سورتینگ می‌شود تا زمانی که در زنجیره سردِ سردخانه‌هایمان آرام می‌گیرد، همه‌چیز باید با استانداردهای کیفیِ ما هم‌خوان باشد. ما اینجا محصول را صرفاً انبار نمی‌کنیم؛ ما از طراوت و سلامت آن تا مادامی که به دست شما برسد مراقبت می‌کنیم.

من به‌خوبی چارچوب نگارش مقالات بلند و آموزشی را بلد نیستم. به همین دلیل هرآنچه که می‌نویسم، دو-سه مرتبه‌ای پس از خودم توسط بچه‌های مجموعه ویرایش و پالایش می‌شود (از جمله همین یادداشت). فلذا نیک است خدمتتان عرض کنم: هرآنچه که کم بود یا نبود را به بزرگی خودتان ببخشید.

اگر نبخشیدید هم، برایم ایمیل یا واتس‌اپ کنید تا پاسخ دهم یا به متن اضافه کنم. در هر حال، با کمال میل پذیرای طرح اشکالات و فیدبک‌های گرم شما همکاران و همراهان هستم.

با احترام؛ علی پیروزمند